بعد از ازدواج با مولای عرشیان و فرشیان کنیه اش را گذاشت ام البنین .چون ثمره این ازدواج چهار فرزند پسر به نامهای عباس ، جعفر،عثمان و عبد الله بود .هر چهار دسته گلش در سرزمین کربلادر رکاب مولا و مقتدایشان  پر پر شدند. حضرت ام البنین (س) دارای ادب و متانت خاصی بود و این عرض ارادت و ادب خود به خاندان عصمت و طهارت را از شب اول ازدواج به منثه ظهور نشاند. وقتی که در شب ازدواج به درب خانه مولا رسید ایستاد و گفت تا دختر بزرگ حضرت زهرا (س) به من اذن دخول ندهد وارد نمی شوم. و یا زمانی که وارد منزل شد ودید حضرت آقا امیر المومنین علی (ع) فرزندش عباس را روی زانوی خودش نشانده و لباسش را بالا زده و دارد بازوهای عباسش را می بوسد و گریه می کند .وقتی علت را پرسید ؟ حضرت فرمود این بازوها یک روزی در سرزمین کربلا در راه دفاع از برادرش قطع می شود .ام البنین این زن فداکار و با وفا و با ادب گفت: سر وجانم فدای حسین (ع) .خدا را شکر که به من فرزندی عنایت نموده است که قرار است فدائی امام زمانش بشود.

ویا آن زمان که بشیر وارد مدینه شد و خبر کشته شدن فرزندانش را به او داد .گفت: همه هستی فدای امام حسین(ع) از حسینم چه خبر داری؟ و اینها همه گوشه ائی بود از معرفت و بصیرت این بزرگ بانوی مدینه .اما به راستی چه چیزی ام البنین را به این درجه رسانده است که بعد از گذشت قرنها از وفاتش هنوز هم نامش برده می شود و برایش مراسم گرفته می شود؟

دوعلت اصلی می توان برای پاسخ پیدا کرد.1. ادب و معرفت خودش نسبت به اهلبیت عصمت و طهارت(ع) باعث ماندگاری نام این زن شده است .2.ودیگر اینکه تربیت فرزندانی که عاشق امامت و ولایت و ذوب در محبت خاندان عصمت هستند نیز می تواند در ماندگاری این بانو نقش داشته باشد.درود بیکران الهی بر این بانوی بزرگوار و با معرفت.